Μάλιστα, χμ, κάτσε μισό λεπτό, για να σκεφτώ. Τι; Σκέφτομαι φωναχτά; Ε, τότε γεια σας! Γιατί έχω ψιλοκολλήσει; Ο Δημήτρης, φίλος και αδερφός μου, ζήτησε να γράψω μια, τρόπον τινά, κριτική για το νέο ξεκίνημά του στο μέταλ στερέωμα, με πάντα όμως η μαρκίζα να λέει Altars Of Metal. Μια κριτική σε ένα αγαπημένο δίσκο της δισκοθήκης μου, που έχει φάει χιλιόμετρα.

Πολύ δύσκολο, πραγματικά, να διαλέξεις ένα δίσκο, μα έπρεπε να σπάσω το κεφάλι μου. Εξού και τα «χμ», «να σκεφτώ», «κάτσε λίγο» κ.λπ. της αρχής. Τελικά, ο δίσκος που επιλέχθηκε είναι και ο πρώτος που μου ήρθε στο μυαλό. Hell Awaits, λοιπόν.

Το Hell Awaits είναι το δεύτερο thrash album που απέκτησα μετά το Fistful of Metal των Anthrax, το οποίο δεν αγόρασα, αλλά αντάλλαξα το 1985 με το Hail to England των Manowar.

Το Hell Awaits, όμως, κουβαλά μια ιστορία. Αυτός ο δίσκος μού έγινε δώρο από τον φίλο μου τον Δημήτρη, όχι τον Πετράκη, που «έφυγε» κάμποσα χρόνια αργότερα από την καριολοαρρώστια.

Όταν πρωτοάκουσα τον δίσκο, είχα τρομοκρατηθεί από την ένταση και τη βαρβαρότητα που έβγαζε, μιας και τότε δεν είχα και περισσότερα ακραία ακούσματα. Φυσικά, η εισαγωγή του ομώνυμου τραγουδιού με την ανάποδη ηχογράφηση και οι θρύλοι και αλήθειες γι’ αυτή με συνέπαιρνε.

Αλλά, ακούγοντας και τα υπόλοιπα τραγούδια, εκεί καταλαβαίνεις ότι αυτή η μπάντα ήρθε για να αλλάξει τα πάντα στο μέταλ και, όσο ζήσαμε με τα κλασικά μελωδικά σχήματα, τα ζήσαμε και κάτι άλλο θα μας τραβούσε λίαν συντόμως την προσοχή.

Τα Kill Again, Hardening of the Arteries, At Dawn They Sleep, Crypts of Eternity προεξάρχοντος και τα υπόλοιπα μαζί είναι τραγούδια που όχι μόνο μας τρόμαξαν εκείνα τα χρόνια, μα μας έβαλαν στο τριπάκι να ψάξουμε γι’ άλλες τέτοιου τύπου μπάντες.

Ακραίο μέταλ, thrash, evil sounding, όπως και να το έλεγαν το είδος αυτό, θέλαμε κι άλλο.

Η παραγωγή του Bill Metoyer ήταν η κατάλληλη γι’ αυτό το δίσκο. Το μπάσο, από τις λίγες φορές που είναι ευδιάκριτο σε δίσκο των Σφαγαίων. Και ένα εξώφυλλο που, όσα χρόνια και να πέρασαν, παραμένει φετίχ μου και μπλουζάκι που πρέπει να (ξανά) αποκτήσω.

Η Metal Blade του τρομερού, πιτσιρικά τότε, Brian Slagel θα φέρει στον κόσμο αυτή την μπαντάρα που όλοι μας έχουμε προσκυνήσει. Ο δίσκος αυτός θα βάλει μεγάλες κοτρώνες στη βάση για τη δημιουργία του death metal, Αμερικής και Ευρώπης.

Το παίξιμο του τεράστιου Dave Lombardo θα αρχίζει να ξεχωρίζει σιγά σιγά εδώ, για να κορυφωθεί στα επόμενα χρόνια.

Το Hell Awaits είναι πια το δεύτερο αγαπημένο μου άλμπουμ των Slayer. South of Heaven πρώτα και μετά το συγκεκριμένο.

Μα κάθε φορά που το ακούω, θα γυρνάω πάλι πίσω 41 χρόνια και θα τα κάνω πάνω μου και αισθητικά και μουσικά, λόγω της ορμής, της κακίας και της βίας που εκπέμπει αυτός ο δίσκος. Και ας έχω ακούσει πιο βάρβαρα πράγματα. Και ας γελάω με τα τραγιά και τα διαβόλια πια.

Αυτός ο δίσκος φτιάχτηκε για να εξυπηρετήσει τρία πραγματάκια. 1) Τη γέννηση της βίας και ταχύτητας στο metal, 2) το fvck off attitude του thrash και 3) τη γέννηση όλων των ακραίων υποειδών του μέταλ.

Και στο Show No Mercy είχαν thrash στιγμές μεγαλείου, μα υπήρχαν και στιγμές που θύμιζαν μια evil ή, αν θέλετε, πιο ακραία περίπτωση κλασικών μέταλ κολοσσών της εποχής, όπως οι Priest, Maiden κ.λπ.

Το Hell Awaits ήταν εστιασμένο και αυτή του η εστίαση, συν το συνθετικό ταλέντο, προεξάρχοντος του Hanneman, θα ορίσει όλη την extreme μουσική.

Tom, Jeff, Kerry, Dave, σας ευχαριστούμε.

Δημήτρη Πετράκη, σε ευχαριστώ και σένα για την ευκαιρία που μου έδωσες να γράψω αυτά τα λόγια για ένα άλμπουμ ζωής.