MESSIAH
PIRANHA
THE CRUCIFIER

ACT I · 21:00

THE CRUCIFIER

Thrash metal χωρίς συμβιβασμούς

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσίασε και η επιλογή των συνθέσεων. Οι THE CRUCIFIER δεν περιορίστηκαν σε μία συγκεκριμένη περίοδο της πορείας τους, αλλά πραγματοποίησαν μία ουσιαστική αναδρομή στη δισκογραφία τους. Από το Voices in My Head του 2017 ακούσαμε τα Within Insanity και Happy Face Man, ενδεικτικά της πιο ώριμης συνθετικής τους περιόδου, χωρίς να έχει χαθεί ούτε ίχνος από την αρχέγονη επιθετικότητα.

Το μεγαλύτερο ενδιαφέρον, ωστόσο, συγκέντρωσε η επιστροφή στο Cursed Cross του 2006, έναν δίσκο που συμπληρώνει φέτος δύο δεκαετίες. Τα Governmental Slavery, Slave of Seeded Hatred, Thrash Till the Death, TV και Drive Intense μας θύμισαν ότι το εγχώριο underground διατηρούσε τη φλόγα του ζωντανή ακόμη και σε περιόδους που το παραδοσιακό thrash δεν βρισκόταν στο προσκήνιο.

Ακόμη βαθύτερα στο παρελθόν μας οδήγησε το Execute Them All, σύνθεση που ανάγεται στο Merciless Conviction του 2002 και εμφανίστηκε ξανά στο Cursed Cross. Εικοσιτέσσερα χρόνια αργότερα, τέτοιο υλικό εξακολουθεί να έχει τη θέση του στη σκηνή, κάτι που λέει πολλά για τη διαχρονικότητα του παραδοσιακού thrash όταν παίζεται με τη σωστή νοοτροπία.

Η συνολική εμφάνιση ήταν δεμένη, ορμητική και γεμάτη ενέργεια. Οι THE CRUCIFIER απέδειξαν ότι το να παραμένεις πιστός στις μουσικές σου καταβολές δεν σημαίνει απαραίτητα ότι μένεις στάσιμος. Με πάθος, συνέπεια και σωστό performance, το old-school thrash μπορεί να παραμένει απολύτως πειστικό δεκαετίες μετά.

PIRANHA

Μία ζωντανή σελίδα της ελληνικής death/thrash ιστορίας

Το Human Fear, από το EP World’s Grave του 1992, μας υπενθύμισε τη σημασία της πρώιμης ελληνικής death/thrash σκηνής. Οι PIRANHA, όμως, δεν αρκέστηκαν σε ένα νοσταλγικό ταξίδι στις κασέτες και τα βινύλια του παρελθόντος. Με το Arise from the Shadows από τον ομώνυμο δίσκο του 2020, έδειξαν ότι η επαναδραστηριοποίησή τους συνοδεύτηκε από ουσιαστική δημιουργική συνέχεια.

Εξαιρετικά ενδιαφέρουσα υπήρξε η συνύπαρξη των Cancer και No Escape, των δύο συνθέσεων από το επτάιντσο single Cancer του 1993. Ένα underground κειμήλιο, που αποκτά διαφορετική βαρύτητα όταν ακούγεται ζωντανά περισσότερες από τρεις δεκαετίες αργότερα. Το World’s Grave και το Unholy Lie επέστρεψαν στο 1992, ενώ τα Endless Dream και Rotten Mind διασχίζουν τη δισκογραφική ιστορία της μπάντας, από το Reborn του 1998 μέχρι τις νεότερες ηχογραφήσεις.

Επί σκηνής, οι PIRANHA εμφανίστηκαν δεμένοι και ιδιαίτερα αποτελεσματικοί, με πολύ καλή απόδοση και ουσιαστική επαφή με τον κόσμο. Το death/thrash τους λειτούργησε ιδανικά ως γέφυρα ανάμεσα στην αμιγώς thrash επίθεση των THE CRUCIFIER και στο πιο σκοτεινό, ογκώδες ηχητικό σύμπαν που θα ακολουθούσε.

Μία δυνατή εμφάνιση από ένα συγκρότημα που αξίζει σεβασμό όχι μόνο για όσα προσέφερε στην ιστορία του εγχώριου metal, αλλά και για όσα εξακολουθεί να προσφέρει σήμερα.

MESSIAH

42 χρόνια ιστορίας. Μία συγκλονιστική εμφάνιση.

Ένα εφιαλτικό χορωδιακό ταξίδι πίσω στο 1991

Με την εκτεταμένη εισαγωγή του Choir of Horrors, οι MESSIAH έστησαν το κατάλληλο σκηνικό πριν εξαπολύσουν το ομώνυμο κομμάτι, βυθίζοντας το Temple στη χαρακτηριστική νοσηρή ατμόσφαιρα εκείνου του δίσκου. Και κάπου εκεί άρχισε πραγματικά η ισοπέδωση.

Το Choir of Horrors διαθέτει εκείνη τη μοναδική ισορροπία ανάμεσα στο death metal και στο επιθετικό thrash της προηγούμενης δεκαετίας, με σκοτεινή, σχεδόν τελετουργική ατμόσφαιρα. Η συνέχεια ήταν απολαυστική: Akasha Chronicle, Weeping Willow, Lycantropus Erectus, Münchhausen Syndrom και Cautio Criminalis.

Έξι συνθέσεις από το ίδιο ιστορικό album, παιγμένες στη σειρά, 35 χρόνια μετά την κυκλοφορία του. Για όσους μεγάλωσαν με τους δίσκους της Noise Records και την ευρωπαϊκή death/thrash σκηνή των αρχών των ’90s, μια τέτοια επιλογή υλικού διαθέτει ιδιαίτερη συναισθηματική βαρύτητα.

Το Akasha Chronicle, με την τεχνικότερη, νευρώδη προσέγγισή του, και το Weeping Willow, με την ατμόσφαιρα και τις εναλλαγές δυναμικής, ανέδειξαν την ιδιαίτερη συνθετική φυσιογνωμία των MESSIAH. Δεν επρόκειτο ποτέ για μία μπάντα που βασιζόταν αποκλειστικά στην ταχύτητα. Το Cautio Criminalis ολοκλήρωσε αυτή την επετειακή ενότητα — χωρίς να ακουστούν τα Northern Command και Weena από τον δίσκο.

Από το 2024 πίσω στις απαρχές του extreme metal

Με τα Sikhote Alin και Christus Hypercubus από το ομώνυμο album του 2024, οι Ελβετοί υπενθύμισαν ότι δεν επαναδραστηριοποιήθηκαν απλώς για να αναπαράγουν τις δόξες του παρελθόντος. Οι βασικές αρχές του ήχου τους παραμένουν αναλλοίωτες, αλλά η προσέγγιση είναι περισσότερο δουλεμένη, με διαφορετική διαχείριση της βαρύτητας, του ρυθμού και της ατμόσφαιρας.

Το Living with a Confidence μας επέστρεψε στο Rotten Perish του 1992, ενώ το Morte al Dente, από το Fracmont του 2020, στάθηκε μια γέφυρα προς τη δισκογραφική επιστροφή της μπάντας έπειτα από περισσότερα από 25 χρόνια χωρίς νέο ολοκληρωμένο studio album.

Κι ύστερα ήρθε το medley Hymn to Abramelin / Messiah από το ντεμπούτο του 1986! Σαράντα χρόνια μετά, αυτό το αρχέγονο, τραχύ υλικό εξακολουθεί να αποτελεί μέρος του συναυλιακού τους οπλοστασίου. Για έναν οπαδό της παλιάς σχολής, τέτοιες στιγμές είναι ανεκτίμητες.

Το ίδιο ισχύει για το Space Invaders, ακόμη μία επιστροφή στο ντεμπούτο τους, καθώς και για τα Enjoy Yourself και Extreme Cold Weather από τη δεύτερη κυκλοφορία τους, το 1987. Ειδικά το τελευταίο αποτέλεσε ιδανικό φινάλε, μία υπενθύμιση ότι οι ρίζες του ευρωπαϊκού extreme metal βρίσκονται βαθύτερα απ’ όσο συχνά αναγνωρίζεται.

Από το 1986 μέχρι το 2024: σχεδόν τέσσερις δεκαετίες δισκογραφίας μέσα σε περίπου εβδομήντα λεπτά. Και το εντυπωσιακότερο; Ούτε στιγμή δεν αισθάνθηκα ότι παρακολουθούσα μία μπάντα που ζούσε αποκλειστικά από το παρελθόν της.

MARCUS SEEBACH

Ένας frontman γεννημένος για το old-school death metal

Αν κάποιος έκλεψε τις εντυπώσεις, αυτός ήταν αναμφίβολα ο Marcus Seebach. Ο τραγουδιστής των MESSIAH υπήρξε πραγματικά καθηλωτικός: με εξαιρετική φωνητική απόδοση, επιβλητικό παρουσιαστικό και έντονη σκηνική προσωπικότητα, κατάφερνε να διατηρεί την προσοχή επάνω του χωρίς υπερβολικές κινήσεις ή επιτηδευμένη θεατρικότητα.

Δεν μπορούσα να αποφύγω τον συνειρμό με τον Martin van Drunen των ASPHYX και πρώην PESTILENCE. Όχι τόσο ως προς κάποια απόλυτη φωνητική ομοιότητα, όσο ως προς τη σκηνική αυθεντικότητα, την αγριότητα και την αίσθηση ότι κάθε λέξη βγαίνει από τα σωθικά τους.

Ο Seebach καλείται να ερμηνεύει μεγάλο μέρος ενός ρεπερτορίου που ταυτίστηκε με τον αείμνηστο Andy Kaina, ο οποίος έφυγε από τη ζωή το 2022. Η πρόκληση μόνο εύκολη δεν είναι. Κι όμως, ο Marcus απέδωσε το υλικό με δική του προσωπικότητα, χωρίς να αλλοιώνει τον χαρακτήρα των συνθέσεων.

Oli Stübi — Μία αντικατάσταση χωρίς εκπτώσεις στην ένταση

Εξαιρετική εντύπωση μου άφησε και ο Oli Stübi, ο οποίος ανέλαβε καθήκοντα κιθαρίστα στη θέση του V.O. Pulver. Κάθε άλλο παρά εύκολη αποστολή, αν αναλογιστεί κανείς τη βαρύτητα του ονόματος που αντικαθιστούσε. Κι όμως, ανταποκρίθηκε με απόλυτη επάρκεια, προσφέροντας μία πειστικότατη απόδοση που διατήρησε ακέραιη τη δυναμική του συγκροτήματος.

Το σημαντικότερο ήταν η συνοχή ολόκληρης της μπάντας. Οι MESSIAH λειτουργούσαν σαν ενιαίος, καλοκουρδισμένος μηχανισμός παραγωγής ακραίου ήχου, όχι σαν μεμονωμένοι μουσικοί που επιχειρούσαν να επιδείξουν τις ικανότητές τους.

Ιδιαίτερη μνεία αξίζει στην επικοινωνία τους με τον κόσμο. Παρά τον ακραίο χαρακτήρα της μουσικής τους, δεν υπήρχε ίχνος απόστασης ή υπεροψίας. Η σχέση σκηνής και κοινού ήταν άμεση, σχεδόν προσωπική — μία κοινή γιορτή του underground metal.

Και εδώ θα κάνω μία μικρή προσωπική εξομολόγηση. Έπειτα από τόσα χρόνια συναυλιών, το ασταμάτητο headbanging δεν συγκαταλέγεται πλέον στις συνήθεις δραστηριότητές μου. Η ηλικία μπορεί να μην επηρεάζει τη μουσική σου διάθεση, αλλά ο αυχένας έχει ενίοτε διαφορετική άποψη!

Όταν μία μπάντα σε κάνει να αντιδράς αυθόρμητα, να παρασύρεσαι από τη μουσική και να ξεχνάς οτιδήποτε άλλο υπάρχει γύρω σου, τότε έχει πετύχει τον σκοπό της. Οι MESSIAH δεν προσέφεραν απλώς εξαιρετικές εκτελέσεις του ιστορικού τους υλικού. Κατάφεραν να μεταδώσουν τη φιλοσοφία πάνω στην οποία οικοδομήθηκε το death metal: ένταση, αφοσίωση, ανεπιτήδευτη επιθετικότητα και απουσία συμβιβασμών.

Όταν οι μουσικοί παραμένουν κοντά στους οπαδούς τους

Μετά την ολοκλήρωση της εμφάνισής τους, οι MESSIAH δεν εξαφανίστηκαν στα παρασκήνια. Παρέμειναν στον χώρο, διαθέσιμοι να συναντήσουν τον κόσμο, να υπογράψουν αυτόγραφα και να αφιερώσουν χρόνο σε όσους είχαν περιμένει τόσα χρόνια να τους δουν ζωντανά.

Μπορεί για κάποιους αυτό να αποτελεί μία ασήμαντη λεπτομέρεια. Προσωπικά, θεωρώ ότι τέτοιες κινήσεις έχουν σημασία, ειδικά όταν προέρχονται από ανθρώπους που έχουν βάλει το δικό τους λιθαράκι στην ιστορία του ακραίου metal. Οι MESSIAH απέδειξαν ότι μπορείς να κουβαλάς τέσσερις δεκαετίες ιστορίας στις πλάτες σου και να αντιμετωπίζεις τους οπαδούς με ειλικρινή εκτίμηση και σεβασμό.