Chania Rock Festival 2026

Το Chania Rock Festival είναι από εκείνα τα φεστιβάλ που δεν τα ζεις μόνο μπροστά από τη σκηνή. Τουλάχιστον όχι όταν έχεις πάει ταυτόχρονα ως θεατής, συντάκτης, φωτογράφος και ταυτόχρονα έχεις κλείσει συνεντεύξεις στις πιο ακατάλληλες —ή, τελικά, στις πιο κατάλληλες— ώρες.

Το διήμερο της 1ης και 2ας Αυγούστου 2026 στο Θέατρο Ανατολικής Τάφρου είχε μεγάλα ονόματα, πολύ καλό ήχο εκεί που πραγματικά μετρούσε και αρκετές στιγμές που θα μου μείνουν. Είχε όμως και απώλειες για εμένα: δύο συγκροτήματα που δεν πρόλαβα την πρώτη ημέρα και σχεδόν ολόκληρο το live των Lacuna Coil τη δεύτερη. Δικαιολογημένα όμως.

Με τον φίλο μου τον Αλέξη και τον Μήτσο φτάσαμε στα Χανιά το μεσημεράκι, πήγαμε στο δωμάτιο και πριν καλά-καλά προλάβουμε να καταλάβουμε ότι ξεκίνησε το διήμερο, εγώ έπρεπε ήδη να φύγω. Στις 17:15 είχα κανονισμένη συνέντευξη με τον Christofer Johnsson των Therion.

Η συνέντευξη ξεκίνησε τελικά περίπου στις 17:30 και ολοκληρώθηκε στις 18:10. Σαράντα λεπτά κουβέντας δεν τα λες και λίγα, ειδικά όταν θεωρητικά είχαμε στη διάθεσή μας δεκαπέντε. Ο Christofer ήταν ορεξάτος, ομιλητικότατος και καθόλου διατεθειμένος να απαντήσει διεκπεραιωτικά. Είπαμε αρκετά και η συζήτηση άξιζε κάθε λεπτό.

Enemy Of Reality

Όταν κατάφερα επιτέλους να φτάσω στον χώρο, στη σκηνή βρίσκονταν οι Enemy Of Reality. Άκουσα μόνο καλά σχόλια από φίλους, γνωστούς και κόσμο γύρω μου. Προσωπικά δεν κινούνται ακριβώς μέσα στα δικά μου ακούσματα, οπότε δεν θα προσποιηθώ το αντίθετο. Αυτό όμως δεν αναιρεί ότι έδωσαν μια αξιοπρεπέστατη, προσεγμένη εμφάνιση. Τους γνώρισα και από κοντά και ήταν εξαιρετικά συμπαθείς άνθρωποι — κάτι που πάντα μετράει. Παικτικά άρτιοι βέβαια και η Ηλιάνα που είναι στα φωνητικά έδωσε ρέστα. Ξαναλέω όμως, καθότι απέχουν από τα ακούσματά μου, δεν μπορώ να κρίνω σωστά.

Enemy Of Reality — Φωτογραφίες

Φωτογραφίες: Δημήτρης Πετράκης • Πατήστε σε μία εικόνα για πλήρη προβολή.

Destruction: thrash με ήχο ξυράφι

Στη συνέχεια ανέβηκαν στη σκηνή οι Γερμανοί thrashers Destruction και από τις πρώτες νότες έγινε σαφές ότι το πράγμα θα πήγαινε αλλού. Η εμφάνισή τους ήταν καταιγιστική, αλλά εκείνο που πραγματικά έκανε τη διαφορά ήταν ο ήχος: ογκώδης, καθαρός και επιθετικός, χωρίς να μετατρέπεται σε έναν άμορφο θόρυβο. Τα riffs έφταναν όπως έπρεπε, το rhythm section χτυπούσε στο στήθος και ο Schmier είχε τον χώρο να οδηγήσει το κοινό.

Με δεκατρία κομμάτια, το καθαρό μουσικό υλικό φτάνει περίπου τα 56–58 λεπτά. Μαζί με τα απαραίτητα κενά, τις εισαγωγές και την επικοινωνία με τον κόσμο, οι Destruction έπαιξαν κάτι παραπάνω από μία ώρα — περίπου 65 λεπτά, όπως προκύπτει και από το επίσημο running order της βραδιάς.

Destruction — Φωτογραφίες

Φωτογραφίες: Μπάμπης Μανουσάκης & Δημήτρης Πετράκης • Πατήστε σε μία εικόνα για πλήρη προβολή.

Therion: η θεατρικότητα γίνεται δύναμη

Και μετά ήρθε η ώρα των Therion. Λίγες ώρες νωρίτερα καθόμουν απέναντι από τον Christofer Johnsson και συζητούσαμε ήρεμα. Τώρα τον έβλεπα στη σκηνή, μέσα σε ένα σύνολο που λειτουργούσε με ακρίβεια, όγκο και πραγματική θεατρικότητα.

Ο ήχος ήταν και εδώ εξαιρετικός. Αυτό έχει τεράστια σημασία για μια μπάντα όπως οι Therion, όπου οι κιθάρες, τα φωνητικά και τα συμφωνικά στρώματα πρέπει να συνυπάρχουν χωρίς να αλληλοκαλύπτονται. Η σκηνική παρουσία, επίσης, δεν έμοιαζε με διακοσμητικό συμπλήρωμα. Ήταν οργανικό μέρος του show.

Τα δεκαπέντε κομμάτια της λίστας αντιστοιχούν σε περίπου 78–80 λεπτά στις studio εκδοχές τους. Με τις ζωντανές εισαγωγές, τις παύσεις και την επικοινωνία με το κοινό, το set κινήθηκε κοντά στη μιάμιση ώρα. Και δεν ήταν απλώς μεγάλο σε διάρκεια· είχε και σωστή διαδρομή, από το “Blood of Kingu” και το “Lemuria” μέχρι το “Sitra Ahra”, το “Quetzalcoatl” και, φυσικά, το “To Mega Therion”.

Therion — Φωτογραφίες

Φωτογραφίες: Μπάμπης Μανουσάκης & Δημήτρης Πετράκης • Πατήστε σε μία εικόνα για πλήρη προβολή.

Veil Omega: από τα Χανιά, με ρίζες στο ελληνικό σκοτάδι

Τη δεύτερη ημέρα άνοιξαν οι Veil Omega, μια ανεξάρτητη melodic / atmospheric death metal μπάντα από τα Χανιά. Οι ίδιοι τοποθετούν τον ήχο τους στη δεκαετία του ’90 και στις αρχές των 2000s, με αναφορές που μπορούν να φέρουν στον νου Rotting Christ, Paradise Lost και Septicflesh, ενώ οι στίχοι τους πατούν σε ελληνικές λαϊκές παραδόσεις και ιστορίες.

Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα είναι το “Of the Dead Brother”, βασισμένο στο «Του Νεκρού Αδελφού», το οποίο κυκλοφόρησε ψηφιακά στα τέλη Μαρτίου του 2026. Σε ένα σημείο, ο τρόπος που μπαίνουν οι ελληνικοί στίχοι μού έφερε έντονα στο μυαλό το “Snowing Still” των Rotting Christ — όχι ως αντιγραφή, αλλά ως εκείνη τη γνώριμη αίσθηση όπου η ελληνική γλώσσα γίνεται μέρος της ατμόσφαιρας και όχι απλώς αφηγηματικό εργαλείο.

Έχει ενδιαφέρον και το ότι το set που παρουσίασαν στα Χανιά αποτελούνταν εξ ολοκλήρου από υλικό του επερχόμενου δίσκου τους. Όπως μας διευκρίνισαν οι ίδιοι οι Veil Omega, από τα πέντε κομμάτια που ακούστηκαν, μόνο το τελευταίο —το “Of the Dead Brother”— έχει ήδη κυκλοφορήσει ως ψηφιακό single. Τα υπόλοιπα τέσσερα μάς έδωσαν ουσιαστικά μια πρώτη live γεύση από αυτό που ετοιμάζουν.

Οι Veil Omega έχουν ήδη εμφανιστεί σε τοπικές σκηνές, ανάμεσά τους και η Στοά 60 στο Ηράκλειο, και στο Chania Rock Festival έδειξαν ότι αξίζει να τους παρακολουθήσουμε από κοντά. Πολύ ωραία εμφάνιση, με αρκετά καλά σχόλια να ακούγονται από φίλους και γνωστούς. Τσεκάρετέ τους. Αξίζουν τα παιδιά.

Veil Omega — Φωτογραφίες

Φωτογραφίες: Δημήτρης Πετράκης • Πατήστε σε μία εικόνα για πλήρη προβολή.

ETJM: άφθονη τεχνική, αλλά δεν με κέρδισαν

Μετά τους Veil Omega ανέβηκαν στη σκηνή οι ETJM, ένα instrumental progressive metal duo από την Ισπανία, αποτελούμενο από τον Eimel Trejo στην κιθάρα και τον Joel Marco στα τύμπανα. Χωρίς μπασίστα και χωρίς φωνητικά, ολόκληρος ο ήχος τους στηρίζεται στην κιθάρα, στα drums, στις συνεχείς ρυθμικές εναλλαγές και στην τεχνική ακρίβεια των δύο μουσικών.

Γύρω μου άκουγα αρκετό κόσμο να σχολιάζει πόσο βιρτουόζος ήταν ο κιθαρίστας. Και ναι, ήταν όντως. Ο Eimel Trejo έδειξε ότι έχει εξαιρετική τεχνική κατάρτιση και απόλυτο έλεγχο του οργάνου του, ενώ και ο Joel Marco ήταν δεμένος μαζί του σε ένα απαιτητικό set που άφηνε ελάχιστα περιθώρια για λάθη.

Η δεξιοτεχνία, όμως, δεν αρκεί πάντα από μόνη της για να σε βάλει μέσα στη μουσική. Προσωπικά άκουγα την τεχνική, αλλά δεν έβρισκα το συναίσθημα ή το μουσικό νήμα που θα με έκανε να ακολουθήσω όσα συνέβαιναν στη σκηνή. Δεν μπορώ να πω ότι βρήκα ιδιαίτερο νόημα σε αυτό που άκουσα ή ότι με εντυπωσίασαν ως σύνολο. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έπαιξαν καλά — κάθε άλλο. Απλώς το συγκεκριμένο instrumental progressive ύφος δεν με συγκίνησε.

ETJM — Φωτογραφίες

Φωτογραφίες: Δημήτρης Πετράκης • Πατήστε σε μία εικόνα για πλήρη προβολή.

Ars Notoria: η επιστροφή που χρωστούσαν στο φεστιβάλ

Ακολούθησαν οι Κύπριοι Ars Notoria. Πέρυσι δεν είχαν καταφέρει να έρθουν εξαιτίας τραυματισμού μέλους τους. Φέτος, όταν οι Ghetto Paradise βρέθηκαν σε αντίστοιχη θέση και δεν μπορούσαν να εμφανιστούν, η αλλαγή είχε μια παράξενη αίσθηση δικαιοσύνης: οι Ars Notoria πήραν τη θέση τους και τελικά ανέβηκαν στη σκηνή του φεστιβάλ.

Αυτοχαρακτηρίζονται ως avant-garde metal μπάντα που αναμειγνύει διαφορετικά είδη με συναισθηματικούς ελληνικούς στίχους και θεματολογία γύρω από τον θάνατο, τη θρησκεία και την ψυχική υγεία. Προσωπικά δεν ήταν στα δικά μου γούστα. Δεν έχω επίσης το tracklist τους, οπότε προτιμώ να σταματήσω εκεί αντί να γεμίσω το κείμενο με γενικότητες.

Ars Notoria — Φωτογραφίες

Φωτογραφίες: Δημήτρης Πετράκης • Πατήστε σε μία εικόνα για πλήρη προβολή.

Crimson Glory: το παρελθόν συναντά το νέο κεφάλαιο

Οι Crimson Glory ήρθαν για πρώτη φορά στην Κρήτη και το set τους στηρίχθηκε γερά στους δύο πρώτους κλασικούς δίσκους, χωρίς να αγνοεί το σημερινό τους κεφάλαιο. Ανάμεσα στα “Valhalla”, “Dragon Lady”, “Painted Skies”, “Azrael”, “Lost Reflection” και “Red Sharks” μπήκαν τα “Pearls of Dust” και “Angel in My Nightmare” από το φετινό Chasing the Hydra.

Αυτή η ισορροπία ήταν και το ενδιαφέρον της εμφάνισης: δεν επρόκειτο για ένα set που στηριζόταν αποκλειστικά στη νοσταλγία, αλλά για μια μπάντα που ήθελε να παρουσιάσει το όνομά της ως ενεργό οργανισμό. Για εμένα, η βραδιά είχε και δεύτερο σκέλος, αφού μετά την εμφάνισή τους έπρεπε να τους συναντήσω στο ξενοδοχείο για συνέντευξη.

Crimson Glory — Φωτογραφίες

Φωτογραφίες: Μπάμπης Μανουσάκης & Δημήτρης Πετράκης • Πατήστε σε μία εικόνα για πλήρη προβολή.

Lacuna Coil: το live που θυσιάστηκε για τη συνέντευξη

Για τους Lacuna Coil οφείλω να είμαι απολύτως ειλικρινής: κάλυψα φωτογραφικά μόνο το πρώτο κομμάτι και έχασα το υπόλοιπο live. Στο άρθρο βλέπετε τόσο τις φωτογραφίες του Μπάμπη Μανουσάκη όσο και ορισμένες από τις δικές μου λήψεις από εκείνα τα πρώτα λεπτά. Η συνέντευξη με τους Crimson Glory είχε κανονιστεί στο ξενοδοχείο και έπρεπε να φύγω.

Θα ήταν εύκολο να γράψω μερικές γενικές γραμμές για την ενέργεια, την Cristina Scabbia, τον Andrea Ferro και το κοινό και να φανεί ότι είδα ολόκληρη την εμφάνιση. Δεν την είδα. Επομένως, δεν υπάρχει λόγος να προσποιηθώ ότι μπορώ να την κρίνω. Ευτυχώς, ο Μπάμπης Μανουσάκης κατέγραψε φωτογραφικά τη σκηνή και, μαζί με τις δικές μου λήψεις από το πρώτο κομμάτι, οι εικόνες μεταφέρουν τουλάχιστον ένα μέρος από όσα έχασα.

Lacuna Coil — Φωτογραφίες

Φωτογραφίες: Μπάμπης Μανουσάκης & Δημήτρης Πετράκης • Πατήστε σε μία εικόνα για πλήρη προβολή.

Κείμενο: Δημήτρης Πετράκης
Φωτογραφίες: Μπάμπης Μανουσάκης & Δημήτρης Πετράκης
Μέσο: Altars Of Metal
Απαγορεύεται η αναδημοσίευση των φωτογραφιών χωρίς προηγούμενη άδεια και αναφορά του φωτογράφου και του Altars Of Metal.